Sportieve loopbaan Kim Polling is er eentje van mooie pieken en pijnlijke dalen Vallen en opstaan

Vallen en opstaan

Judo is letterlijk een sport van vallen en opstaan. Maar voor Kim Polling gaat de figuurlijke betekenis van deze uitdrukking wellicht nog nadrukkelijker op. Naast vele successen staan op de sportieve cv van Kim Polling inmiddels veel teleurstellende momenten. Zware blessures en pijnlijke verliespartijen op grote titeltoernooien gaan hand in hand met onder meer vier Europese titels. Grote vraag dit Olympisch sportjaar is of Kim Polling na haar ‘val’ tijdens het WK afgelopen jaar, nu ‘opstaat’ in Tokyo.

Zeven jaar oud is Kim Polling als haar ouders een artikel lezen waarin staat dat judo goed is voor kinderen met ADHD. Niet veel later staat ze voor het eerst op de judomat. Inmiddels is ‘kleine Kim’ uitgegroeid tot een judoka van wereldklasse, met onder andere vier Europese titels. De keerzijde van de medaille kent Kim Polling echter ook als geen ander. Blessures kenmerken evenzeer haar sportieve carrière als successen. Zeker vanaf de Spelen van 2016 in Rio. Kim Polling: “Sinds die tijd ben ik gewoon van blessure naar blessure gegaan. Ik heb eigenlijk continu in de lappenmand gezeten. Met de operatie van mijn rechter elleboog is het begonnen. Ik had daar al langer last van. Vanaf 2014. Zoals ik ook van mijn knie al jaren last had. Daaraan ben ik in 2017 geopereerd. Een meniscus bleek de boosdoener. Maar dat was allemaal niets vergeleken met mijn rug.”

Knellende zenuw

Rugklachten komen serieus om de hoek kijken in 2018. “Mijn rug is van nature heel recht, waardoor ik bepaalde krachttrainingsvormen moet laten en ik altijd core stability-trainingen moet doen. In de koude wintermaand januari heb ik ook standaard last van mijn rug. Zo ook in 2018. Maar anders dan in voorgaande jaren, hield de last lang aan. Sterker, in april kreeg ik plots steken. Ze begonnen in mijn rechter dijbeen en later kreeg ik ze in mijn linker bil. Ik dacht aan spierpijn of een verrekking, als gevolg van zware trainingsarbeid.”

Kim Polling verbijt de pijn, neemt deel aan het EK in Israël, waar ze ook nogeens voor de vierde keer de Europese titel wint, en meldt zich vervolgens bij haar fysio. De vermeende spierpijn blijkt een knellende zenuw. Een mri-scan wijst uit dat Kim Polling een hernia heeft. “Heel raar. Ik had op dat moment helemaal geen pijn in mijn rug. Wel uitvalverschijnselen in mijn voet. De hernia zat in mijn onderrug, maar de uitstulping zat op een gunstige plek, zo meldde de neurochirurg. Hij gaf aan dat in negen van de tien gevallen zo’n hernia binnen drie maanden uit zichzelf verdwijnt.”

Sporen achtergelaten

Dat geluk heeft Kim Polling niet. Het wordt van kwaad tot erger. Uiteindelijk blijkt een operatie onvermijdelijk. In september 2018 is het zover. “Na de operatie kon ik meteen de benen weer strekken. Ik had geen pijn meer. Goh, wat een opluchting. Maar ik juichte iets te optimistisch. Het herstel duurde veel langer dan ik gewend was na een blessure.”

“Ik kan niet zeggen dat mijn vertrouwen in mijn lichaam is afgenomen door al het blessureleed. Hoewel, die hernia heeft toch wel wat sporen achtergelaten. Ik denk dat het grote verschil was dat deze blessure eigenlijk uit het niets kwam, totaal onverwacht. En daardoor bleef de vrees op herhaling veel langer aanwezig dan na de andere blessuregevallen. Die waren allemaal duidelijk een gevolg van iets, deze hernia was er plots. Er was geen aanleiding, er was geen signaal. Het gevoel van ‘het kan zomaar opnieuw gebeuren’ heb ik wel een paar maanden met me meegedragen.”

Veel minder snel dan na eerdere blessures, is Kim Polling dan ook terug op haar oude niveau. “Na het herstel van voorgaande blessures streed ik altijd bij de eerste de beste wedstrijden weer mee om de prijzen. Nu was dat de eerste toernooien waaraan ik deelnam niet het geval. Een hele vervelende ervaring, zo vond ik. Meerdere toernooien achter elkaar niet in de prijzen, dat was nieuw voor me. Een onwijze tegenvaller, zo mag ik wel stellen.”

Belangrijke motivatiebron

Kim Polling houdt evenwel vol en knokt zich terug. Haar winst op het EK in Israël, net voor al het hernia-leed, ziet ze als een belangrijke motivatiebron. “In Israël was ik echt top. En dat goede gevoel heeft sterk bijgedragen aan het me door de moeilijke momenten heen slaan. Had ik slecht gepresteerd tijdens dat EK, dan had ik ongetwijfeld een stuk negatiever de toekomst ingekeken. En dat werkt niet mee aan het herstel. Nu had ik er alle vertrouwen in weer op mijn gewenste niveau te komen. Ik kon heel makkelijk tegen mezelf zeggen: ik was goed en ik word ongetwijfeld weer goed.”

Het vertrouwen wordt beloond. De topvorm komt terug. “Misschien wel op een hoger niveau dan ooit”, zo zegt Kim Polling. Naar het WK gaat ze dan ook met hoge verwachtingen. Een WK dat ook nogeens op historische grond plaatvindt. Net als dit jaar tijdens de Spelen, is Tokyo de plaats waar het moet gebeuren. Op de plek dus waar in 1964 de legendarische Anton Geesink zich tot Olympisch judokampioen liet kronen.  Op die plek wil Kim Polling na vier keer de beste van Europa te zijn geworden, nu ook ’s werelds beste zijn in haar klasse tot 70 kilo. Het wordt een desillusie. In het begin van het kampioenschap wordt Kim Polling uitgeschakeld. Beter gezegd: gediskwalificeerd. In de ogen van de jury maakt ze een onregelmentaire actie in de partij tegen de Puerto Ricaanse Maria Perez. Het is over en uit.

De videoscheidsrechter grijpt na bestudering van de televisiebeelden in. Kim Polling kan nog altijd weinig begrip opbrengen voor die beslissing en haar tegenstander. “Ze liet in één keer los toen ik over haar hoofd slipte. Ik had haar arm en kon niet meer stoppen. Ik werd in mijn ogen enkel en alleen gestraft omdat zij begint te gillen, terwijl ze helemaal geen pijn had”, zo is Kim Polling zeker.

“Enorm balen. Eindelijk was mijn blessure volledig aan de kant, ik was terug op niveau, klaar voor het WK. Ik had zo’n goed gevoel die dag. Ik werd wakker met de gedachte ‘wat kan er vandaag misgaan…’ Ik had er alle vertrouwen in. Ik voelde me zo goed. Ik was scherp. Ja, en dan dit. Onwijs frustrerend om zo te verliezen. Ik snap het nu nog niet. Echt onterecht.”

Het ‘onterechte’ van de jurybeslissing wordt door veel kenners en volgers onderstreept. Maar dat verandert niets aan de situatie. “Natuurlijk heb ik negatieve gevoelens aan dit WK overgehouden. Aan de andere kant blik ik ook positief terug. Niet naar het toernooi zelf, maar wel als ik terugdenk aan het hele traject op weg naar het WK. Qua voorbereiding is alles goed gegaan. Dat geeft vertrouwen voor dit Olympische jaar. Maar ja, het werd weer pijnlijk duidelijk dat ik op WK’s weinig geluk heb”, aldus Kim Polling, die slechts één WK-medaille in de prijzenkast heeft liggen. In 2013 pakt ze in Brazilië brons. Om diverse redenen blijft de WK-oogst vooralsnog daartoe beperkt.

Niet vrolijk

Dan moet het dit sportjaar maar gaan gebeuren op de Spelen. Echter, de Olympische ervaringen van Kim Polling zijn ook niet om over naar huis te schrijven. “Onlangs tikte ik per ongeluk op een knopje waardoor de videobeelden van Rio plots aan mij voorbijkwamen. Nee, die kijk ik niet bewust terug. Ik word er namelijk bepaald niet vrolijk van. Ik was op dat moment de beste van de wereld in mijn klasse, ik ging er als favoriet voor de gouden medaille heen. In de eerste ronde was ik vrijgeloot. En dan, in hemelsnaam hoe kan het, loot ik voor mijn eerste partij de latere kampioene Haruka Tachimoto uit Japan. Ik weet dat als je kampioen wilt worden, je van iedereen moet kunnen winnen. Maar toch, meteen zo’n partij, dan kan het twee kanten op gaan. Voor mij dus de verkeerde.”

Maar ook door die herinnering laat Kim Polling zich niet uit het veld slaan. Ze is de ‘Road to Tokyo’ ingeslagen. Gelet op haar eigen niveau en dat van de concurrenten, kan Kim Polling zich niet voorstellen mis te  pakken op een Olympisch ticket. Het EK dit sportjaar in mei is een belangrijk kwalificatiemoment. Ze weet ook wat haar grootste valkuil is. “Een jaar of vijf geleden judode ik nog veel onbevangender. En de tegenstanders kenden mij nog niet. Nu weten ze allemaal mijn sterke en zwakke punten. Verrassen is er niet meer bij. Dat maakt het moeilijker om je partij te winnen. Ze weten allemaal dat ik ongeduldig ben, waardoor ze zich vaak passiever opstellen. Ze dagen me uit door het spel te rekken. Ze proberen me te irriteren, om me uit de tent te lokken, zodat ik een fout bega. Daar moet ik nog beter mee leren omgaan. Meer geduld hebben in mijn aanpak, dat is het ontwikkelingspunt op weg naar de Spelen.”

Onwijs mooi

De Spelen van Tokyo nu dus, en wat Kim Polling betreft vier jaar later ook die van Parijs. “Ik kan me niet voorstellen dat ik na Tokyo met topjudo stop. Dat betekent dan automatisch dat je vier jaar verder kijkt, naar de Spelen in 2024 in Parijs. Gelijktijdig zeg ik, doet er zich weer zo’n zware blessure voor als met mijn hernia, dan geloof ik niet dat ik het nog voldhoud. Dan wordt het heel moeilijk en is stoppen zeker in beeld.”

Hoe het ook gaat lopen, Kim Polling kan en mag met trots terugkijken op wat ze tot nu toe heeft gepresteerd, tussen alle blessures door. “Heel veel mooie overwinningen inderdaad. Enkel ontbreken de wereld- en de Olympische titel. Natuurlijk ga ik in Tokyo voor de eerste plaats. Maar heel eerlijk, als ik daar een medaille win dan ben ik al ongelooflijk blij. Dan heb ik op alle grote toernooien op het podium gestaan. Onwijs mooi toch?”

Zeker weten!

Terug