Medewerker CSU voelt zich net als vele anderen winnaar na realiseren persoonlijke doelstelling Ton zet de toon!

Ton zet de toon!

De Keniaan Stephen Chebogut noteert met 2 uur, 5 minuten en 52 seconden de winnende tijd op de marathon van Eindhoven. In totaal zijn zo’n 24.000 lopers aktief deze tweede zondag van oktober in 2015. Onder hen ook Ton van de Ven. Samen met drie collega’s vormt hij één van de teams van CSU, die deelnemen aan de Estafettemarathon. Zo’n 70 minuten heeft Ton nodig voor iets meer dan tien kilometer. Maar net als Chebogut voelt de CSU’er zich winnaar. Ton zet in Eindhoven de toon

Met ruim 12.000 medewerkers en 30 vestigingen verspreid over het land, is CSU één van Nederlands grootste schoonmaakondernemingen. Maar liefst veertien teams van vier collega’s brengt CSU op de been tijdens de Estafettemarathon. Daarnaast neemt een drietal medewerkers deel aan de halve marathon, ook een onderdeel van het loopfeest dat de Eindhoven Marathon jaarlijks is.

Duidelijk zelfbeeld

Ik heb Ton van de Ven de maanden vooraf aan zijn uitdaging als personal coach mogen begeleiden. Tijdens het eerste contact, een half jaar voor de start in Eindhoven, geeft de manager inkoop en huisvesting op nuchtere wijze aan over een duidelijk zelfbeeld te beschikken. “Ik wil graag zo snel mogelijk met een trainingsschema aan de slag, ik heb namelijk nog een behoorlijke weg te gaan.”

Het doel van Ton is ook duidelijk: hij wil als ‘niet geoefende loper’ in Eindhoven tien kilometer kunnen lopen, zonder te wandelen. En: een aantal kilo’s minder op de weegschaal, ook dat is het streven. Geluiden die Marco Gramser als muziek in de oren klinken. Als directeur P&O maakt hij zich al meerdere jaren sterk voor gezondheid en vitaliteit binnen CSU. “We stimuleren, motiveren en faciliteren onze medewerkers tot een gezonde levenstijl door diverse activiteiten en initiatieven. De inspanningen zijn gericht op het duurzaam inzetbaar houden van iedereen. Sport is op dit vlak natuurlijk een middel bij uitstek. Zoals deelname aan de Estafettemarathon van Eindhoven. Daarnaast bieden we onder meer een lifestyle-programma aan en met ingang van dit jaar ook bedrijfsfitness.”

Ziekteverzuim

In de eerste fase van zijn P&O-directeurschap legde Marco Gramser de nadruk op het terugbrengen en beheersen van het ziekteverzuim binnen CSU. Nu is de aandacht bovenal gericht op preventie. “Met de wetenschap dat iedereen in de toekomst tot op hogere leeftijd moet blijven werken, is het belangrijker dan ooit dat iedereen vitaal en gezond blijft. Daarop is ons beleid dan ook gericht. Wie vitaal en gezond is en lekker in z’n vel zit,  presteert op elk vlak langer en beter”, zo is Marco Gramser overtuigd.

Van verplichten tot sporten, wil Marco Gramser niet horen. Intrinsieke motivatie is voor hem essentieel. Wel wil hij spreken over ‘het bewust maken van’. Marco Gramser: “Zich bewust zijn van de gevolgen van een ongezonde levenstijl, is in mijn ogen het begin van verandering. Mooi voorbeeld vind ik altijd de ontwikkelingen op het vlak van roken. Tien jaar terug werd er nog gerookt tijdens vergaderingen op het werk. Van diegene die nu nog rookt, rookt het gros zelfs thuis niet meer binnen. Stimuleren, motiveren, faciliteren, dat is wat wij als werkgever doen. En de drempel zo laag mogelijk maken om aan bewegen te beginnen. Ieder op zijn eigen niveau, ieder met een eigen doelstelling. Voor de één betekent dat in plaats van op de bank met een zak chips, naar de sportschool. Voor de ander is het hardlopen of een heerlijke wandeling na het avondeten.”

Grensrechter

In 2014 nam CSU in Eindhoven deel met acht teams. Dit jaar met bijna het dubbele aantal. Iedereen met een eigen doel. De één wil zijn beste tijd ooit aanscherpen, de ander wil enkel en alleen zonder te moeten wandelen de streep halen. Tot die laatste categorie behoort Ton van de Ven. In april vermeldde zijn eerste trainingsschema 5 minuten wandelen, 5 minuten heel rustig lopen en dan nog een keer 5 minuten wandelen. Als grensrechter bij de plaatselijke voetbalvereniging liep hij zo nu en dan aan de zijlijn van het veld een aantal meters hard, maar dat is het dan ook wat zijn loopinspanningen betreft.

Stap voor stap werkt Ton van de Ven toe naar de dag waarop het voor hem moet gebeuren, de tweede zondag van oktober in Eindhoven. Soms moet ‘r wat gas worden teruggenomen op het schema, vaak kan er worden doorgeschakeld. Mijlpalen zijn voor ’t eerst een training afwerken zonder te wandelen, voor het eerst een half uur onafgebroken hardlopen en, zo’n maand voor de wedstrijddag, een uur aan één stuk lopen. Ton van de Ven geniet van de stappen die hij letterlijk en figuurlijk zet.

Ongeluk

Toch dreigt het in aanloop naar de Estafettemarathon mis te gaan. Motorrijden is een passie van Ton. Uitgerekend in het weekend voorafgaand krijgt hij een ongeluk. “Ik heb toch niet al die maanden voor niks getraind”, is zijn eerste gedachte, liggend op het wegdek, onder zijn motor. Ondanks een paar serieuze verwondingen, weet Ton van geen opgeven. Hij zal en moet van de partij zijn.  Over intrinsieke motivatie gesproken!

Marco Gramser is vol bewondering. Bewondering die hij moet uiten vanuit een ziekenhuisbed. Graag had hij als directeur P&O en als sportman in hart en nieren, zelf ook deelgenomen. Maar doorzettingsvermogen heeft zijn grenzen, zo ervaart hij pijnlijk. Een val met de fiets heeft een gebroken schouder en vijf (!) gebroken ribben tot gevolg. Hoe intrinsiek de motivatie ook is, Marco Gramser moet het loopfeest in Eindhoven aan zich voorbij laten gaan.

Cameraman

Om bewegen in de komende jaren nog nadrukkelijker te motiveren en te stimuleren, wordt er zelfs een bedrijfsfilm gemaakt van de verrichtingen van Ton tijdens de Estafettemarathon. Alsof hij één van de favorieten van de dag is, wordt Ton door een cameraman gevolgd. Als nummer 2 van zijn team moet hij aan de bak. De spanning is van zijn gezicht te lezen.

Maar ook de overtuiging dat hij gaat slagen. Het aantal ten doel gestelde kilo’s minder, is in de voorbereiding al gerealiseerd. Vandaag gaat hij voor tien kilometer onafgebroken lopen. Aan het wisselpunt, waar Ton moet arriveren om het stokje aan zijn volgende teamgenoot over te geven, wacht de cameraman ongeduldig op de komst van Ton. “Waar blijft ie?”, vraagt hij aan mij. Even later: “Komt ie nog wel?” Ik twijfel geen moment.  Zo’n 70 minuten nadat Ton de startloper van zijn team afloste, finisht hij en gaat de volgende collega van hem uit de startblokken voor haar deel. Ton hangt dan al over een dranghek. Volledig uitgeput. Na een paar minuten komen de eerste woorden: “Het was geen hoog tempo, maar ik heb het gedaan zonder te wandelen!” Trots wint het dan al weer van vermoeidheid.

Trots

“Jonge, jonge, wat een klus. Ik heb de voorbije weken al veel meer respect gekregen dan ooit voor de toplopers hier en bijvoorbeeld de wielrenners in de Tour de France. Wat een ongelooflijke prestaties zetten zij neer.” En dan, terwijl Ton naar zijn wond op zijn been wijst: “Een week geleden lag ik nog onder mijn motor. Nu loop ik hier de tien kilometer!”

Ton is niet de man van woorden als ‘fantastisch’ en ‘geweldig’. Maar aan alles merk je wel dat dat zijn gevoel is. Zoals al zijn collega’s en vele duizenden anderen, beleeft Ton in Eindhoven ‘zijn’ sportdag. Trots op wat is gepresteerd. Met de voldoening van een winnaar. Ton zet vandaag de toon in Eindhoven.

        

Terug