This is the Moment

‘This is the Moment’ klinkt uit de luidsprekers in het Olympisch Stadion van Amsterdam. De marathon staat op het punt van beginnen. Een half jaar lang heb ik gericht naar deze dag toegewerkt, eerst met als doel een tijd van 3 uur, nu bijgesteld naar 3 uur en 5 á 10 minuten.  This is the Moment, vandaag gaat het gebeuren. De ambiance rondom de start maakt enorme indruk, hoe geweldig moet het zijn om hier straks te finishen.

De songtekst van René Froger neemt me mee. Ik sta op historische sportgrond, in inmiddels een rijksmonument, 90 jaar na de Olympische Spelen hier op deze plek in Amsterdam. This is the Moment, voor mij. En met mij voor vele duizenden lopers. De marathon vandaag, die gaat lukken, met succes, een nieuw persoonlijk sportief topmoment.

De eerste twintig kilometer verlopen ‘als vanzelf’, zoals het hoort bij een marathon. This is the Moment blijft zingen in mijn hoofd. Mijn gedachten gaan naar nieuwe sporthistorische prestaties voor Nederland. Kiki Bertens, Max Verstappen, Tom Dumoulin, vooral deze namen flitsen door mijn hoofd. Terwijl ik soepel kilometer na kilometer afwerk, realiseer ik me dat ‘we’ meerdere sporters hebben met het niveau voor het leveren van nieuwe unieke prestaties in de Nederlandse sporthistorie.

Kiki Bertens kan de Australian Open of één van de andere Grand Slams winnen. Ze kan de nummer 1 van de wereld worden. Max Verstappen is klaar voor het realiseren van zijn doel: wereldkampioen Formule 1. En Tom Dumoulin is definitief toegetreden tot het selecte gezelschap van klassementstoppers, dat strijd om de winst in de Tour de France. Ja, gaat door mijn hoofd, dit sportjaar kan het gebeuren, This is the Moment.

Oeps, mijn tijd exact halfweg de marathon is 1 uur en 29 minuten. Met gemak. Ik weet echter: alles wat je in de eerste 30 kilometer te snel doet, betaal je dubbel en dwars terug in de laatste 10. Ik raak in dubio. Tijdens de trainingen in de maanden vooraf trek ik de conclusie dat 3 uur niet (meer) haalbaar is, ik moet verstandig zijn. Maar…het gaat zó makkelijk. Is het vandaag zo’n dag waarop ik boven mezelf uitstijg? Moet ik mijn tempo naar beneden bijstellen of blijf ik bij dit groepje en ga ik toch voor 3 uur?

Ik besluit bij het groepje te blijven. Met al mijn ervaring op de marathon het domste wat ik kan doen. De verleiding is evenwel sterker dan mijn ratio. Je bent nooit te oud om te leren, maar rond kilometer 35 zeg ik tegen mezelf: voor sommige zaken moet ik toch wel heel oud worden. Ik voel kramp opkomen en moet mijn tempo drastisch verlagen. De ene na de andere groep lopers passeert me. Aanhaken, bij wie dan ook, is er niet meer bij. Sterker: het wordt afhaken.

Na 36 kilometer is het over en uit. De kramp slaat toe in beide benen. Een vrouw, die met haar dochter staat te kijken, ontfermt zich over me. Ze staat haar jas af, zodat ik wachtend op mijn vriendin, niet teveel afkoel. We raken in gesprek. Moeder en dochter blijken Gré en Roxane Knetemann te zijn. Inderdaad, de vrouw en fietsende dochter van ‘dé Gerrie Knetemann’. De herinneringen aan historische wielerjaren worden opgehaald, waarin Gerrie Knetemann vele grote overwinningen pakt en aan de zijde rijdt van Joop Zoetemelk, als deze andere wielerlegende in 1980 de Tour de France wint. Natuurlijk komen we ook te praten over het veel te vroege overlijden van Gerrie, door een hartstilstand in 2004 tijdens een mountainbiketocht.

De enorme persoonlijke domper dat deze marathon voor mij niet eindigt in het Olympisch Stadion, dat het voor mij niet This is the Moment wordt, relativeer ik snel, zittend op een muurtje bij kilometerpaal 36. Gerrie Knetemann, één van Nederlands beste wielrenners ooit, met afstand sowieso de kleurrijkste, is 53 geworden. Met mijn 55 moet ik me gelukkig prijzen nog altijd lekker te kunnen sporten. Persoonlijke uitdagingen dit sportjaar staan inmiddels ook weer op de rol, met het leermoment in Amsterdam in het achterhoofd.

De ontmoeting met Gré Knetemann en haar dochter helpt zeer in het verwerken van mijn teleurstelling. De herinneringen aan een gouden Nederlandse wielertijd, brengen bovendien de klanken van René Froger vol terug in mijn hoofd. In de auto terug naar huis weet ik (voor de zoveelste keer) als geen ander dat in sport niets te plannen is, dat in sport niets zeker is. Neemt niet weg dat hét dit sportjaar kán gebeuren, nieuwe Oranje-sporthistorie van het allerhoogste niveau. Kiki Bertens wint Wimbledon, Max Verstappen wereldkampioen F1 en Tom Dumoulin winnaar Ronde van Frankrijk.

This is the Moment!

Terug