Ondernemer Bas Wolbert verlegt op flanken Mont Ventoux fietsend persoonlijke grenzen Talent is ook een vorm van heel graag willen…

Talent is ook een vorm van heel graag willen…

Een viaduct zoals vele duizenden in ons water- en wegenrijke land. Voor Bas Wolbert voelt de hobbel als een berg. Zwart voor de ogen bereikt hij hortend en stotend op zijn racefiets het hoogste punt, zo’n 15 meter boven NAP. Da’s slikken. Over nog geen vier maanden staat voor Bas zijn grote sportieve uitdaging op het programma: de beklimming van de Mont Ventoux, 21 kilometer lang, 1500 hoogtemeters, 1912 meter boven NAP! Huub van der Lubben, zanger van De Dijk en fervent fietser, dichtte eens: talent is ook een vorm van heel graag willen.

Of ik Bas wil begeleiden op weg naar de top van de Mont Ventoux, de heroïsche Kale Berg in het Franse Alpenland. De berg waarop Tommy Simpson in 1967 de dood vond. Natuurlijk wil ik dat. De ‘avond van het viaduct’ is het eerste gezamenlijke trainingstochtje, voor mij om te ervaren waar Bas als wielrenner staat. De rit laat niets aan duidelijkheid te wensen over. De top van de Mont Ventoux is heel ver weg….

In tijd uitgedrukt daarentegen is Bas nog slechts vier maanden verwijderd van de Mont Ventoux. Alleen willen is niet voldoende. Geen tijd meer te verliezen. De eerstkomende weken is het rustig kilometers maken; handjes op het stuur en toeren door het Brabantse land. Met af en toe een aantal versnellingen. De conditie moet omhoog, net als het vermogen om te herstellen van tussentijdse extra inspanningen.

Verleggen van grenzen

Bas Wolbert (42) is in het dagelijkse leven de eigenaar van een succesvolle fysiotherapiepraktijk in het Brabantse Uden. Over het waarom van het aangaan van de sportieve uitdaging, is de begin veertiger duidelijk. “Ik hecht waarde aan het verleggen van grenzen. Zakelijk, maar ook persoonlijk. Sport is daarbij een ideaal middel. Het is belangrijk dat je jezelf als mens uitdaagt, anders zak je in en vlakt je leven af. Dat mag mij niet gebeuren, ook niet nu ik wat ouder word. Van oorsprong ben ik als hockeyer een teamsporter, maar nu wil ik graag individueel een sportprestatie leveren. Lukt het, dan heb je het helemaal zelf gedaan. Lukt het niet, dan zijn er geen excuses richting anderen mogelijk.”

Bas maakt wekelijks volgens schema zijn fietskilometers.Viaducten worden meer en meer vast onderdeel van de trainingen. Op het vakantieadres worden de eerste heuvels bedwongen. Het vertrouwen groeit. Tot die dag in Berg en Dal, drie weken voor de dag waarop de Mont Ventoux moet worden bedwongen. Na een ‘warming up’ van veertig kilometer, confronteer ik Bas met de Oude Holleweg: 500 meter klimmen met een stijgingspercentage van plus/minus 10 procent.

Een paar honderd meter klimmen breken Bas al op. Halverwege stapt hij af. Oei, als de Oude Holleweg hem al te machtig is, zo gaat door mijn gedachten, wat wordt het dan op De Kale Berg, zoals de Mont Ventoux ook wel wordt genoemd vanwege het maanachtige landschop op de top. Ik houd mijn bedenking voor mezelf en stel hardop simpel vast dat vandaag niet de dag is waarop het moet gebeuren. Dat een verloren slag geen verloren oorlog is. En nog een paar van die open deuren. Vier dagen later belt Bas me op. Met zijn schoonvader is hij opnieuw naar Berg en Dal gegaan. De Oude Holleweg is gepakt, zonder af te stappen. Sterker: zelfs twee keer.  Talent is ook een vorm van heel graag willen…

Ongeneeslijk ziek

Zondag 21 september 2014. De Dag. De Klim. De Mont Ventoux. In de dagen voorafgaand is Bas geconfronteerd met triest nieuws. Een goede vriendin, Manon, heeft te horen gekregen dat ze ongeneeslijk ziek is. De doktoren melden dat 2015 haar laatste levensjaar is. Intens in gedachten klimt Manon mee.

De Mont Ventoux vergt vanaf de eerste meters het uiterste van Bas. Meerdere keren staat hij op het punt van buigen, én barsten! Hij sterft duizend doden. Kilometer na kilometer. Maar Bas toont zich ook één brok karakter. Langzaam maar zeker wordt mij duidelijk: Bas gaat het doen. Hij verlegt persoonlijk grenzen. Bas stijgt boven zichzelf uit. Baas boven baas is normaal een bekend gezegde; vandaag mag het een a-tje minder zijn: Bas boven Bas.

Zelfvertrouwen   

Bas boven Bas, voor hemzelf, voor Manon. Bekomen van de eerste euforie over het slagen van De Klim en na zijn grote overwinning gedeeld te hebben met het thuisfront, spreekt Bas een videoboodschap in. “Lieve Manon, deze is voor jou. Het onmogelijke mogelijk maken. We gaan nog genieten van heel veel leuke dingen.”

Hij staart voor zich uit. Stil. Uitkijkend over het maandlandschap dat de Mont Ventoux boven de boomgrens biedt. En dan weer uitbundig. Hij heeft het geflikt! “En nu blijf ik fietsen. Dit is de start van een nieuw begin. Eerst fietste ik als ik tijd had. Vanaf nu maak ik tijd om te fietsen. Op naar de volgende uitdaging. Nog fitter, nog sterker”, zo blaakt Bas op 1912 meter hoogte van het zelfvertrouwen. Vier maanden na het viaduct; één maand na de Oude Holleweg. Talent is ook een vorm van heel graag willen!

Terug