Successen op de weg veranderen hoofddoel Mathieu van der Poel voor dit sportjaar niet Golden boy wil in Tokyo goud op de mountainbike

Golden boy wil in Tokyo goud op de mountainbike

Zondag 21 april 2019. De wielerwereld komt superlatieven te kort als Mathieu van der Poel de Amstel Gold Race wint. Hij wordt al gezien als de heerser in het veldrijden, maar nu is hij ook de nieuwe wielerkoning van Nederland op de weg. En alsof dat niet genoeg is, in de maanden die volgen klopt Mathieu van der Poel op de mountainbike keer op keer Nino Schurter. De Zwitser, regerend Olympisch en veelvoudig wereldkampioen in deze loodzware discipline van de wielersport, is gewaarschuwd. Het hoofddoel van ‘golden boy Van der Poel’ dit sportjaar is goud op de mountainbike tijdens de Spelen in Tokyo.

Ik lees in een Zwitsers mountainbiketijdschrift de vrees van Nino Schurter. ‘Das supertalent wird unheimlich’, oftewel:  het supertalent Mathieu van der Poel wordt een gevaar. Het is een citaat net na de eerste keer dat de Nederlander de Zwitser kansloos laat in een wereldbekerwedstrijd mountainbiken. De wedstrijden die volgen geven eenzelfde beeld en in het Tsjechische Brno pakt Mathieu van der Poel bovendien de Europese titel.

Het Belgische wielerblad Cycling.be kopt ‘crosscountry-kanibaal getemd’. Nico Schurter domineert al jaren het mountainbiken, maar daar is nu een nog sterkere: Mathieu van der Poel,  zo verklaart het blad de kop boven een uitgebreid artikel over de kansen van Van der Poel dit jaar in Tokyo.

Het is niet waar!

Terug naar zondag 21 april. Terug naar de Amstel Gold Race. Uit geslagen positie komt Mathieu van der Poel geheel op eigen kracht terug en wint. Met nog een paar kilometer te gaan is zijn achterstand op topfavoriet Julian Alaphilippe en Jakob Fuglsang zo’n dertig seconden. Eerst dicht hij het gat, met in zijn wiel naar adem happende renners als Bauke Mollema en Matteo Trentin. Toch niet de minsten in het hedendaagse peloton. Zonder een moment van herstel versnelt Mathieu van der Poel nog een keer en wint! Net als in 1990 zijn vader Adrie, is nu zoon Mathieu de sterkste. Maar de indrukwekkende wijze waarop, is wel een verschil.

“Ik vraag me nog steeds af waar ik naar heb zitten kijken. Zo spectaculair”, zegt Erik Dekker, tot dan de laatste Nederlandse winnaar van de Amstel Gold Race (2001). Lance Armstrong kan ook niet geloven wat hij heeft gezien: “Absolutely incredible.” En oud-renner Bram Tankink zegt: “Heb ik gezien wat ik gezien heb? Dit kan helemaal niet.” Woorden van die strekking zegt ook Michel Wuyts tijdens zijn tv-verslag voor Sporza als Mathieu van der Poel als winnaar over de finish komt. Twintig meter voor de streep schreeuwt Wuyts uit: het is niet waar! Om een paar tellen later, knijpend in zijn armen, bijna verdwaasd vast te stellen dat het ‘wél waar’ is.

Enorm hoog aangeboren talent

Ongeloof. Michel Wuyts is al sinds jaar en dag het vertrouwde tv-geluid voor Vlaamse én Nederlandse wielerfans. Wat Van der Poel tijdens deze Amstel Gold Race laat zien, is ook voor hem uniek. “Ik heb vroeger Merckx gezien, maar ik kan me niet herinneren dat hij een dergelijke stoot uithaalde als Van der Poel dit voorjaar. In zijn koersen is Van der Poel het grootste talent dat momenteel in het peloton rondrijdt”, zo is Michel Wuyts van mening in het wielerblad Wieler Revue.

Over de keuze van Van der Poel voor het mountainbiken zegt Wuyts: “Zijn ambitie voor het mountainbiken snap ik wel. Het lijkt erop dat hij mentaal deze switch nodig heeft om fris te blijven. Van der Poel heeft een trainbaarheid die de rest ver overklast. Dat heeft natuurlijk te maken met een enorm hoog aangeboren talent, maar ook met het plezier dat hij aan zijn sport beleeft. Er zijn genoeg renners die kapotgaan aan het fenomeen stress. Bij Van der Poel is dat anders. Hij zit zich in een koers van 250 kilometer stierlijk te vervelen en is maar wat blij als hij het vuur aan de lont mag steken.”

Plezier is de basis van succes

Plezier in de sport en zijn aanvallende rijstijl, zijn wedstrijdmentaliteit, typeren Mathieu van der Poel zeker. Zelf zegt hij daarover als ik hem spreek: “Als ik aan de start sta, dan wil ik me ook laten zien. Ik rijd geen wedstrijden om enkel mee te rijden, ik wil tonen wat ik kan. En dat mag het publiek ook van mij verwachten. En als puur wegrenner kan ik ongetwijfeld nu al meer verdienen. Maar geld speelt bij mijn keuzes geen rol. Ik wil plezier beleven aan wat ik doe. Plezier is de basis van succes, anders verdwijnt de intrinsieke motivatie en blijven de resultaten uit. En geld? Geld is enkel het gevolg van wat je presteert, niet het doel.”

Vader Adrie van der Poel ziet in de rijstijl en westrijdmentaliteit gelijkenissen met zijn eigen beleving als profrenner. “In wedstrijden delen we de gedrevenheid, de absolute wil om te winnen. Als de streep in zicht komt, gaan we tot het uiterste en er zelfs voorbij om als eerste aan te komen. Dat zag je in 2018 bij de winst van Mathieu tijdens het NK op de weg, dat zag je tijdens de Amstel Gold Race. Ik won met die instelling ook koersen. Maar de palmares van Mathieu is nu al veel rijker. Hij heeft een grotere motor. Ik moest berekenend rijden, hij kan impulsiever koersen. Hij is in staat vroeg in de aanval te gaan en dan ook nog de sprint te winnen. Dat hoefde ik niet te proberen.”

De beste allertijden

Over de vraag ‘wat nu Mathieu?’ in het wielerminnende dagblad AD een paar dagen na de winst van de Amstel Gold Race, hoeft de renner in kwestie niet lang na te denken. De sportredactie van het AD doelt op: blijft Mathieu bij zijn doel om voor Olympisch goud te gaan op de mountainbike in Tokyo of kiest hij nu eerder voor een volledige focus op het wegwielrennen? Hoe glorieus zijn voorjaar op de weg ook is, met onder meer ook zeges in de gerenommeerde koersen Brabantse Pijl en Dwars door Vlaanderen, de mountainbikestrijd in Tokyo blijft als hoofddoel kaarsrecht overeind.

Zoals hij dit jaar ook weer voor prolongatie van zijn wereldtitel veldrijden gaat. In het Zwitserse Dübendorf wil hij op de eerste zondag van februari zijn derde wereldtitel bij de profs behalen. Langzaam maar zeker werkt Mathieu van der Poel zich in die discipline toe naar ‘de beste allertijden’. Maar toch, ook bij Van der Poel zelf heeft zijn ongelooflijke presteren op de weg in het voorjaar van 2019 iets losgemaakt. Hij zegt het nog niet met zoveel woorden, maar na de Spelen van Tokyo lijkt het fietsen op de weg naar het prioriteitsniveau 1 te promoveren. De uitgesproken gedachte van Van der Poel om dit jaar voor het eerst te starten in een grote ronde, die van Spanje een maand na Tokyo, is een duidelijk signaal. De keuze om dit voorjaar Parijs – Roubaix en de Ronde van Vlaanderen te rijden, was al eerder bekend.

Weten wat je niet kunt

Niemand twijfelt of Mathieu van der Poel in deze wielerklassiekers voor de zege kan gaan. Sterker, hij behoort tot de absolute topfavorieten. Wat Van der Poel kan in een grote ronde, die van Spanje, Frankrijk en Italië, is wel de vraag. Mathieu van der Poel daarover eerder in een gesprek met hem: “Ik zie mezelf wel dagzeges boeken in de grote etappewedstrijden, maar ben in mijn ogen in die wedstrijden geen man voor het eindklassement. Zo’n prestatie als Tom Dumoulin, het winnen van de Ronde van Italië, ongelooflijk sterk en mooi. Ik geloof niet dat die potentie in me zit, ondanks dat mensen dat wel voorspellen. Je moet als wielrenner ook weten wat je niet kunt.”

De prestaties van Julian Alaphilippe in de Tour de France van 2019, hebben Mathieu van der Poel na ons gesprek wellicht ook op dit vlak aan het denken gezet. De Fransman die door Van der Poel in de klassiekermaanden maart en april vorig jaar meerdere keren wordt verslagen, verrast in de Tour vriend en vijand en draagt het geel tot ver in de laatste Tourweek. Op de vraag of Mathieu van der Poel binnen nu en tien jaar een grote ronde wint, zegt Henk Lubberding, oud-wielerprof en één van de belangrijkste knechten voor Joop Zoetemelk tijdens diens Tourzege: “Ja, dat zou kunnen. Het is wel zo dat hoe langer hij het uitstelt, hoe groter het probleem wordt. Als hij dit jaar een zo goed als volledig wegseizoen rijdt, dan zie ik niet waarom hij dat niet zou kunnen. Als Bradley Wiggins of Geraint Thomas het kan, waarom Van der Poel dan niet?”

Michael Boogerd, zelf ooit vijfde in de Tour de France en ook winnaar van de Amstel Gold Race, is terughoudender in Wieler Revue. “Van der Poel wil in de toekomst de Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix winnen en dat zijn niet vaak de renners die ook de Tour winnen.”

Mens van vlees en bloed

Neemt Mathieu van der Poel dit jaar deel aan de Ronde van Spanje, dan zullen alle wielerkenners en -fans met bovengemiddelde interesse volgen hoe hij drie weken van dagelijkse inspanning doorstaat. Inclusief het vele klimwerk. Vooralsnog ligt bij Van der Poel daar niet de focus en stelt hij dus zelf ‘je moet als wielrenner ook weten wat je kunt’. Hebben we het nu over de focus van Mathieu van der Poel, dan hebben we het over zijn ‘missie mountainbike’. Goud in Tokyo. Daarin gelooft het multitalent zeker  wel.

En als Mathieu van der Poel zich iets ten doel stelt, dan blijkt hij bijna altijd de golden boy te zijn. Bijna altijd. Soms gaat het mis, zoals tijdens het WK veldrijden 2017 in het Luxemburgse Bieles. Vier lekke banden worden zelfs Van der Poel te veel. De overwinning gaat naar zijn grote rivaal de Belg Wout van Aert, terwijl iedereen ziet dat Van der Poel verreweg de sterkste is deze dag.

Of zoals tijdens het WK op de weg afgelopen wielerjaar in Harrogate. Mathieu van der Poel maakt tot diep in de finale zijn favorietenrol waar. Alle volgers noteren Mathieu van der Poel al als de nieuwe wereldkampioen op de weg, de eerste voor Nederland sinds Joop Zoetemelk in 1985. Maar dan, met nog iets meer dan tien kilometer te gaan, krijgt Mathieu van der Poel plots een inzinking. Een hongerklop trekt alle krachten uit zijn lichaam. Een gevolg van te weinig eten in combinatie met het regenachtige en daardoor koude weer. In plaats van goud wordt het een deceptie, plaats nummer 43, op ruim 10 minuten van winnaar Mads Pedersen.

Mathieu van der Poel blijkt toch een mens van vlees en bloed te zijn, berichten diverse media. Maar wel een bijzonder mens van vlees en bloed. Pech kan een keer, een inzinking overkomt zo nu en dan ook de besten. Maar het zijn incidenten, bijna altijd staat Mathieu van der Poel er. Of regerend Olympisch kampioen mountainbiken, de Zwitser Nino Schurter dus, wel of geen uurwerk heeft met de precisie van zijn vaderland, hij weet in ieder geval hoe laat het is in Tokyo. Golden boy Mathieu van der Poel is coming!

Terug