Tweevoudig Olympisch hockeykampioen Lidewij Welten gaat in Tokyo voor derde titel Gedreven door goud

Gedreven door goud

Met het Nederlands team goud op de Olympische Spelen van 2008 in Beijing en op die van 2012 in Londen. Vier jaar later in Rio ook nog eens zilver. Meerdere wereld- en Europese titels. Tal van landstitels met haar clubteam Den Bosch. De prijzenkast van Lidewij Welten puilt uit. Maar wie denkt dat de 30-jarige captain van het Nederlandse dameshockeyteam verzadigd is, heeft het helemaal mis. Lidewij Welten is nog altijd even gedreven door goud als ooit tevoren.

Zittend in een stadskroeg in ‘haar’ hartje Den Bosch laat Lidewij over haar ambities geen twijfel bestaan. “Drie keer deelnemen aan Olympische Spelen is gaaf, twee keer goud is gaaf, maar drie keer goud is nog veel gaver.” En: “Eerder vandaag hebben we tijdens een training van het Nederlands team een wedstrijdje gespeeld. Ook zo’n onderling partijtje wil ik winnen. Ik wil altijd winnen. Daaraan hebben alle toernooiwinsten niets veranderd. Ik heb me weleens de Dagobert Duck van het hockey genoemd. Ik wil gewoon alle goud dat er is.”

Lidewij Welten geniet nog elke dag van tophockey. “Ik sta nog steeds sterk op het veld. Het plezier is nog vol aanwezig, zoals ook de ambitie. En ik heb het gevoel dat ik mijn absolute topniveau nog niet heb behaald.”

Je absolute topniveau op je dertigste nog niet behaald? Op welk vlak zie je dan ruimte om nog verder te ontwikkelen? Meer ervaring?

“Meer ervaring speelt zeker mee, maar ik denk vooral aan mijn doelgerichtheid. Die neemt de voorbije jaren meer en meer toe. Weinig mensen hebben het volgens mij in de gaten, maar sinds het aantreden van bondscoach Alyson Annan ben ik volgens mij de meest scorende international. Ik weet het niet honderd procent zeker, ik zou het moeten nakijken, maar ik leef in de overtuiging dat dit zo is. Ik word vaak gezien als die speelster die op de flanken voor de actie gaat en doelpunten voorbereidt. Veel minder is er de associatie van mij met die van een goalgetter. Maar inmiddels ben ik meer dan ooit ook de afmaker. En dat wordt volgens mij enkel beter en beter.”

EK gewoon een groot toernooi

Door het uitstellen van de Spelen in Tokyo naar dit sportjaar, staan er nu twee grote toernooien op het programma: het EK en de Olympische Spelen. “Om misverstanden te voorkomen, een Europees kampioenschap is gewoon een groot toernooi, dat we met Oranje graag winnen. Normaal gesproken is het ook een absoluut piekmoment voor ons. Maar nu, heel eerlijk, is het meer een voorbereidingswedstrijd op weg naar Tokyo. Heel goed te benutten om optimaal op elkaar ingespeeld te raken.”

Ervaren en dragende kracht

Na Beijing, Londen en Rio wordt Tokyo de vierde Spelen voor Lidewij Welten. Hetzelfde gaat enkel voor Eva de Goede op. Lidewij Welten geldt nu dan ook als één van de ervaren en dragende krachten, waaraan jongeren zich kunnen optrekken. Zoals ze dat zelf in 2008 deed aan de toenmalige door de wol geverfde toppers als Minke Booij. “De jongeren in de selectie geven mij energie. Hun onbevangenheid is heel leuk om te zien. Zoals ook de spanning die ze hebben voor een wedstrijd. Ik noem het altijd de jonge puppy-spanning. Heel druk, maar als ze worden losgelaten, als het beginsignaal klinkt, dan gaan ze er volle bak voor. Dan zijn ze niet te houden. En ook de naïviteit die vaak nog aanwezig is. Dat herinner ik me ook goed bij mezelf. Je bent zo druk met jezelf bezig, dat alles wat om je heen gebeurt je ontgaat. In het team van 2008 was veel spanning aanwezig, zo weet ik nu. Toen had ik dat helemaal niet in de gaten. Ik vond alles enkel en alleen maar leuk. Dat speelse, dat naïeve, het enthousiasme, het spreekt me bij jongeren heel erg aan”, aldus Lidewij Welten, die bij deze woorden ook meteen aan haar eigen speelstijl moet denken. “Tot op de dag van vandaag ben ik in het veld op mijn best als ik onbevangen mag en kan zijn. Sommige speelsters zijn goed als ze duidelijke taken meekrijgen. Ik niet. Ik moet niet allerlei boodschappen meekrijgen. Dat gaat mijn creativiteit in de weg staan.”

Een persoon die verbindt

Lidewij Welten merkt dat jongeren, zowel bij Oranje als bij haar clubteam Den Bosch, makkelijk bij haar aankloppen. “Ik ben een veilig persoon voor ze”, zo omschrijft de tweevoudig Olympisch kampioen daarvan de reden. Veilig persoon? “Ik ben geen type dat meteen gaat schreeuwen als het niet gaat zoals ik wil. Ik pak liever de voorbeeldrol, en ga voorop in de strijd. En ik denk gerust te kunnen stellen dat ik een persoon ben die verbindt. Ik kijk op een positieve wijze naar hoe zaken kunnen worden verbeterd of problemen moeten worden opgelost. Zonder de waarheid uit de weg te gaan. Ik geef wel altijd heel open aan wat mijn mening is, hoe ik er over denk.”

En hoe Lidewij Welten over haar toekomst denkt, daarover is ze meteen aan het begin van het gesprek al duidelijk geweest: vooralsnog alle focus op het bedrijven van hockey. “Zeker in dit Olympische jaar is tophockey niet te combineren met een andere activiteit. Het is niet alleen trainen en wedstrijden spelen, je moet ook voldoende rust kunnen nemen voor een goed herstel. En je moet op de momenten dat het nodig is de tijd en ruimte hebben voor bijvoorbeeld een bezoek aan de fysio. Het mag niet zo zijn dat een andere activiteit dat in de weg staat. Alles moet gericht zijn op het bedrijven van je sport, met dit jaar als hét grote doel de Spelen.”

Verwachting van gouden medaille

Met voor Lidewij Welten en de andere Oranje-dames ook weer de wetenschap dat het grote publiek maar één verwachting heeft bij hét grote doel: een gouden medaille. “Dat snap ik wel. Het is ook iets dat we zelf roepen. Maar dat wil niet zeggen dat zilver slecht is. En het wil ook niet zeggen dat goud een vanzelfsprekendheid is. Sommige mensen denken en zeggen ‘dat doen ze wel even’.  Zo is het zeker niet. We werken er met z’n allen keihard voor, elke dag opnieuw, om straks in Tokyo het beste uit onszelf te halen. En dan is de kans op goud groot, dat weten wij zelf ook. Die gedachte gaan we ook niet uit de weg. Alles is gericht op het halen van goud. Maar nogmaals, garantie daarop is er niet. Wel de zekerheid dat we kunnen winnen”, zo besluit ze met een glinstering in de ogen die non verbaal benadrukt dat de honger van ‘Dagobert Duck Welten’ nog niet is gestild.

Terug