Een roze koek na zware klim Alpe d’Huez

Een roze koek na zware klim Alpe d’Huez

De voorbije jaren ben ik diverse keren met een groep mensen met een beperking afgereisd naar de Alpe d’Huez. Iedere keer opnieuw raak je onder de indruk hoe zij de ‘Hollandse Berg’ bedwingen. Een enkeling fietsend of hardlopend, de meesten wandelend. Waaronder Michel van de Heuvel en Henrie van Casteren. Een portret van twee kanjers; een verhaal over roze koeken, ezels, gevaarlijke diepe afgronden en vanzelfsprekend: De Beklimming.

‘De Beklimming’ slaat natuurlijk op het bereiken van de top van de Alpe d’Huez. Hét doel van deze trip. Over een afstand van 14 kilometer moeten 21 bochten en zo’n 1.150 hoogtemeters worden overwonnen. Ongekend voor Michel en Henrie. De wereld van het tweetal is normaal niet veel groter dan hun ‘platte’ eigen woonwijk in het Brabantse land, waar ze onder begeleiding zoveel als mogelijk zelfstandig wonen.

Spanning voelbaar

Als ze vrijdag vroeg in de ochtend in de bus stappen, is de spanning duidelijk voelbaar. Wat staat ze te wachten? Eigenlijk hebben ze totaal geen beeld wat dat inhoudt, de Alpe d’Huez beklimmen. Klinkt spannend, maar concrete beelden zijn ver weg voor beide mannen. Letterlijk zo’n 1.000 kilometer.

“Zijn dat de bergen?”, is de vraag van Michel, als de bus net over de Belgische grens de Ardennen binnenrijdt. Een uur of tien later ervaren ze dat die ‘Belgische bergen’ slechts nietige heuveltjes zijn. Imponerend hoge rotswanden, met sneeuw bedekte hellingen en ruisende watervallen verruimen de horizon van Michel en Henrie in de Franse Alpen als nooit tevoren.

Gezellig aanwezig

Michel voelt zich op plaats van bestemming meteen als een vis in het water. Henrie is duidelijk afwachtender in zijn gedrag. Michel is vanaf het eerste moment voor iedereen gezellig aanwezig. Ook ’s morgens in alle vroegte bij de voorbereidingen voor het ontbijt op camping La Piscine, direct aan de voet van de Alpe. Michel is in zijn beleving alle dagen de chef-kok en heeft dan ook zijn serveerschort meegebracht van Brownies & Downies, een lunchcafé waar hij werkt.

Voor Henrie hoeft er in feite maar één lekkernij op tafel te komen: roze koeken. Die ontbreken echter op zaterdagmiddag tijdens de lunch, die wordt genuttigd op een ranch midden in een bosrijk Frans buitengebied. Helaas geen roze koeken, wel heerlijke broodjes en pastasalades. Maar wat bij Henrie en Michel helemaal in de smaak valt, zijn de aanwezige ezels. Een rondrit van het tweetal zorgt bij iedereen voor de nodige hilariteit. Zeker Henrie. Hij waant zich een stoere westernruiter. Maar voor de kijker is het beeld bovenal komisch.

Minder komische momenten eerder op de dag op de flanken van de Galibier, een in de wielerwereld befaamde col in de buurt van Alpe d’Huez. De buschauffeur ziet een bordje van ‘maximaal tonnage 3,5 ton’ over het hoofd en rijdt zich op 2.600 meter hoogte compleet vast in een haarspeldbocht. Links en rechts is het uitzicht diep, heel diep. Michel en Henrie krijgen net als alle andere het zweet op het voorhoofd. Snel de bus uit. Gelukkig houdt de chauffeur het eerder niet scherpe hoofd wél koel en kan de bus uiteindelijk de weg vervolgen.

Met open mond

En dan is eindelijk het grote moment daar: De Beklimming. Zondagochtend 9 uur doemt de Alpe d’Huez in volle glorie op, de tocht naar boven begint. Vol goede moed, enthousiast pratend en ‘met open mond’ genietend van de omgeving, wordt de klimklus in zo’n 4,5 uur geklaard. Michel kust bij de finish de grond van de ‘Hollandse Berg’, zoals Alpe d’Huez door de Nederlandse wielerfans ook wel wordt genoemd.  Henrie komt meer dood dan levend over de streep. Strompelend, maar ongekend trots en zelfverzekerder dan ooit. Zijn terughoudendheid aan het begin van de trip maakt plaats voor een gezellige en aanstekelijke uitbundigheid, die zelfs zijn dagelijkse begeleiding verrast.

Briefje van honderd

Maar kritisch blijft ie, zoals in de dagen daarvoor over alles wat er gebeurt. Tot de huldiging op zondagavond. Voor Henrie is een speciale medaille geknutseld met een heuse roze koek. Hoe lekker hij die ook vindt, zijn reactie is: “Had er in plaats van zo’n koek maar een briefje van honderd aan gedaan, daar heb ik meer aan.” Dikke pret bij alle aanwezigen.

Maar het is en blijft een roze koek. Al het geld gaat immers naar het goede doel, Kleur Kinder- en Jeugdzorg. Zodat voor Henrie, Michel en alle andere cliënten van deze stichting, ook in de toekomst sportieve activiteiten kunnen worden georganiseerd. En daar kijkt Michel alweer naar uit. “Want dit is echt leuk”, blikt Michel tijdens de thuisreis op maandag kort en krachtig terug. En Henrie is ook duidelijk: “Dit is gewoon écht top.”

Terug