Kevin Blom juicht komst hulpmiddelen toe, maar weet dat veel zaken interpretabel blijven “Discussiëren over beslissingen van scheidsrechters blijft altijd bestaan”

“Discussiëren over beslissingen van scheidsrechters blijft altijd bestaan”

“Ik betaal je 35 gulden voor de opleiding tot scheidsrechter op voorwaarde dat ik later je tas mag dragen als jij de Europacup 1-finale fluit.” Kevin Blom lacht als hij terugblikt op het allereerste begin van zijn scheidsrechterscarrière, toen de euro nog gulden was en Champions League Europacup 1 heette. Op zoek naar vrijwilligers die een wedstrijd willen fluiten, krijgt Kevin Blom deze vraag voorgelegd door Henk Broekhof bij de plaatselijke amateurvoetbalvereniging ONA. Ook de betreffende clubgenoot heeft op dat moment geen vermoeden dat vele jaren later ‘het dragen van de tas’ veel dichter bij is dan toen ‘als grap’ uitgesproken.

Kevin Blom behoort inmiddels al vele jaren tot de Nederlandse scheidsrechters-top. Ook internationaal heeft hij zijn sporen verdiend. Tot het fluiten van een finale op een groot toernooi, of die van de Champions Leaque, is het evenwel (nog) niet gekomen. “Ik zie het niet als een gemis. Maar het fluiten van zo’n wedstrijd is natuurlijk wel waar je altijd op hoopt als scheidsrechter. Ik ben er heel dichtbij geweest, maar dat laatste stapje heeft net niet zo mogen zijn. Nee, ik zie het niet als net te weinig kwaliteit. Op bepaalde momenten hebben de personen die beslissen niet de keuze voor mij gemaakt. Dat kan gebeuren”, zo stelt Kevin Blom op het oog nuchter vast.

Onzichtbaar

Dat destijds bij zijn amateurvoetbalvereniging in Gouda de vraag ‘of ie scheidsrechter wil worden?’ wordt gesteld, is niet vreemd. Eerder logisch. Zijn opa, zijn vader en een oom fluiten of floten ook wekelijks op één van de vele voetbalvelden in ons land. Kevin Blom blijkt het talent te hebben voor op topniveau wedstrijden te leiden. Met de stelregel dat een scheidsrechter goed heeft gefloten als hij of zij niet opvalt, is Blom het slechts gedeeltelijk eens. “Ik begrijp wat de mensen daarmee bedoelen. Zeker. Je moet als scheidsrechter eigenlijk onzichtbaar zijn. Maar aan de andere kant, als de wedstrijd erom vraagt, moet je er als scheidsrechter wel staan. Een rode kaart, het geven van een strafschop, dat zijn toch van die momenten waarbij je ook als scheidsrechter nadrukkelijk in beeld komt.”

“Ik zeg altijd dat ik de wedstrijd begeleid door het toepassen van de spelregels. Dat vergt verschillende rollen. Soms ben je de manager, op andere momenten moet je optreden als een politie-agent. En dan kan het dus ook zijn dat je in de eerste minuten al rood moet trekken of voor een strafschop moet fluiten. Zo herinner ik me een wedstrijd van Heerenveen tegen Ajax, toen ik al in de vierde minuut een penalty gaf aan de thuisploeg. Komt er na de wedstrijd een vrouw boos naar me toe met het verwijt dat ik haar dag heb verpest. Hoe ik in hemelsnaam al zo vroeg in de wedstrijd tot een penalty kan beslissen. Ja, heel simpel. Je past de spelregels toe en nergens staat dat je in de beginfase geen rood mag trekken of geen strafschoppen mag geven.”

Onjuiste beslissing

Kevin Blom weet uit ervaring als geen ander hoe scheidsrechters tot mikpunt van kritiek kunnen worden. En vaak zijn. Geen punt, zo geeft Blom aan, behalve als het gaat om daadwerkelijk een foutieve beslissing, los van het feit of deze wel of niet van invloed is op het verdere wedstrijdverloop. Kevin Blom herinnert in deze onder meer zijn snelle rode kaart voor Jetro Willems tijdens NAC – PSV vorig seizoen. De snelste rode kaart ooit in de eredivisie: 29 seconden na het beginsignaal. “Ik beoordeelde het als een buitensporige tackle van PSV’er Willems op de benen van NAC-speler Gill Swerts. Live leek het alsof de gezondheid van de tegenstander in ernstig gevaar werd gebracht. Maar Willems bleek Swerts niet of hooguit een heel klein beetje te raken. Swerts maakte, zo bleek later, veel theater, maar de tackle van Willems bleek zeker geen rood waard. Achteraf dus een onjuiste beslissing. Heel vervelend. Ik verzeker je, dan slaap je een paar nachten slecht. Het liefst blijf je dan binnen, om maar niemand te zien of te horen. Aan de andere kant, ook op die momenten moet je er staan als scheidsrechter, inclusief het ruiterlijk toegeven dat je een verkeerde beslissing hebt gemaakt.”

De komst van hulpmiddelen, zoals de videoscheidsrechter, juicht Kevin Blom dan ook enkel en alleen toe. “Puur omdat je dan een eerlijker verloop van de wedstrijd krijgt. Neem vorig seizoen de halve finale om de beker tussen AZ en Cambuur. Ik keurde in eerste instantie in de slotminuut van de reguliere speeltijd een doelpunt van AZ goed, waardoor ze de finale zouden bereiken. Maar de videoscheidsrechter toonde me de beelden, die duidelijk een overtreding tegen de doelman van Cambuur lieten zien. Dus geen doelpunt. Terecht. Met zo’n besluit kan iedereen leven. Na afloop was er geen wanklank te horen over mijn herziene beslissing. Sterker, enkel complimenten. Hetzelfde geldt voor de drie momenten waarop de videoscheidsrechter een rol speelde tijdens de wedstrijd van NEC tegen NAC in de laatste nacompetitie-wedstrijd afgelopen seizoen. Ondanks dat NEC degradeerde, ook toen geen gemok. Ik kon met opgeheven hoofd het stadion in Nijmegen verlaten.”

Dat de videoscheidsrechter de charme van ‘het discussiëren bij het koffiezetapparaat’ wegneemt over beslissingen op het voetbalveld, daarvoor is Kevin Blom niet bang. “Zeker niet. Discussiëren over beslissingen van scheidsrechters blijft altijd bestaan. Beelden maken lang niet alles helemaal duidelijk. Is hands bewust of onbewust, is een tackle te laat ingezet of niet, bewust op het been of de voet of toevallig door samenloop van omstandigheden? Vasthouden en de elleboogstoot laten eveneens veel mogelijkheden tot interpretatie over, ook na het zien van de beelden. Nee, na te praten blijft er altijd.”

Negentig minuten lang kabaal

Napraten doet Kevin Blom graag over zijn trip naar Saoedi-Arabië afgelopen seizoen. Hij was op voorspraak van voormalig Engelse topscheidsrechter Howard Webb, werkzaam als hoofd scheidsrechterszaken bij de Saoedische bond, aangesteld voor de beladen stadsderby van Jeddah, de tweede stad van Saoedi-Arabië.  De volksclub Al-Ittihad tegen het elitaire Al-Ahli, beide in de top van de Saudi Pro Leaque. “Via filmpjes op YouTube en voorinformatie van Howard Webb wist ik al dat ik mijn borst kon nat maken, inclusief mijn assistenten Bas van Dongen en Joost van Zuilen. In Nederland heb je bij een topper als Feyenoord – Ajax hoofdzakelijk te maken met het thuispubliek. Maar daar waren de supporters fifty-fifty verdeeld over het stadion. En ze knalden erop, het was negentig minuten lang kabaal.”

De sfeer op de tribunes sloeg over op het veld. “De spelers gingen er helemaal voor, ze vochten echt voor hun club. Agressief werd het echter nooit. Niet op het veld en niet op de tribunes. Ik heb me continu veilig gevoeld. Het was een fijne omgeving. De spelers waren naar de leiding gewoon respectvol. Zodra ik floot, was het klaar.”

Tijdens de terugvlucht naar Nederland trof Kevin Blom op het vliegveld Bert van Marwijk, die als bondscoach toen al met Saoedi-Arabië dichtbij plaatsing voor het WK was. Kevin Blom: “Liepen we daar op het vliegveld trots te wezen. Dat spelen we toch maar mooi klaar, wij, stelletje Nederlanders, zo zeiden we tegen elkaar.”

Bedrijfsleven

Kevin Blom is niet alleen als scheidsrechter actief bij de nationale voetbalbond. Zo is hij ook lid van de technische staf bij de bond en in die hoedanigheid belast met opleiding en begeleiding van scheidsrechters op het tweede en derde divisie-niveau. “Het maken van vlieguren is voor de ontwikkeling van talentvolle scheidsrechters essentieel. Enkel door het in praktijk opdoen van ervaring, ontwikkel je je kennis en kunde. Het is onmogelijk om situaties na te bootsen. Wel sec de spelsituatie, maar niet de omgevingsfactoren. Of je wél of niet écht in een stadion staat, met alle emoties op en rondom het veld, dat maakt een wereld van verschil.”

Hoelang Kevin Blom nog op het hoogste niveau fluit, weet hij niet. Wat hij wel weet is dat ‘scheidsrechter een geweldig beroep is’ en dat het hem veel heeft gebracht. “Ook als mens. Ik ben op diverse vlakken sterker geworden. Meer lef en durf, heb goed leren samenwerken en ook mijn vaardigheden op het vlak van management zijn versterkt. Wellicht ga ik na mijn actieve loopbaan intensiever verder met opleiding en begeleiding van scheidsrechters. Maar ook het bedrijfsleven trekt me. Het is heel interessant om de ervaringen als scheidsrechter te vertalen naar de werkvloer. Ik zie veel paralellen. Kortom, welke richting ik in de toekomst kies, durf ik gewoon nog niet te stellen. Schrijf maar op: ik houd alles nog open.”

Terug